ตอนนี้สบายดีแระ ฟื้นคืนชีพ ตวงติงได้เหมือนเดิม
หลังจากที่นอนไม่กระดุกกระดิกมา 4 วัน (ที่บ้าน)
กับอีก 1 คืน (ที่ โรงพยาบาล)
ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก .. หายแล้วเริ่มปากดี 55+
แค่ไข้ขึ้นสูง แล้วเช็ดไม่ลงตอนตี 2 แค่นั้นเอง -*-
แต่ตอนนั้นจำได้แหล่ะ ว่าทรมานมากเลย
ตัวมันร้อนรุ่ม ^^ มากกกกกกกกก
อยากหลับ ก็หลับไม่ได้ ปวดหัว ปวดตาไปหมด
ทนฝืนตัวเองลุกไปหายาใส่ปาก กะผ้าเย็นไว้เช็ดหัวตัว(เอง)
ทีแรกแน่มาก ไม่ปริปากบอกใครซักคำ
ซักพักใหญ่ ไม่ไหวแล้ว เริ่มแหกปาก ให้ชาวบ้านเค้าแตกตื่น 55+
ไอ่คำว่า "ไม่ไหวแล้ว" นี่แหล่ะ ป๊าจับส่งโรงบาลเลย
จิงๆ ก็เพราะอาเจียนตลอดเวลาด้วยแหล่ะ -*-
เค้าเลยให้ไปนอนกินน้ำเกลือเล่นๆ ^^!
.
1 คืนที่นั่น ไม่รู้สึกรู้สาอะไร
รู้สึกแต่ว่า ถึงมือหมอแล้ว กรูต้องปลอดภัย
ใครทำไรกันไม่สนแระ กรูนอนดีกว่า เพลียจัด -*-
หมอเจาะเลือด สันนิษฐานว่า
เป็นไข้หวัดชนิดเดียวกับไข้เลือดออก เพียงแต่ตุ่มยังไม่ขึ้น
ไม่ใช่ไข้หวัดนกแต่อย่างใด (ใครช่างคิดวะ)
ยิ่งร้อนๆ หนาวๆ เพราะชอบกินไข่ทอดไม่สุกอยู่ด้วย 555
.
มาพักฟื้นต่อที่บ้าน
ก็ไม่มีอะไรแตกต่างไป นอกซะจากว่า
ไข้ที่มันลดลง เพราะยาลดไข้ที่กินไป แต่มันเป็นแบบขึ้นๆ ลงๆ นะ
อาการปวดหัว ปวดตา ยังคงอยู่อีก 2-3 วัน ไม่หายซะที
จนต้องไป รพ อีกครั้ง
ทีนี้หมอให้ยาฆ่าเชื้อกะแก้ปวดมาเพิ่ม
กินอีก 2-3 วันนั่นแหล่ะ ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมา
.
จิงๆ สามารถลุกขึ้นมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อได้
วันนี้ก็วันที่ 3 แล้วแหล่ะ
ขาดไม่ได้ เด๋วลงแดงตาย
เพื่อนเรียกร้อง(เหรอก็เปล่า 555)
.
เพิ่งรู้ซึ้งกับคำว่า "ทำไม่ได้" กับยัง "ไม่ได้ทำ" ก็วันนี้
แปลกดีเหมือนกัน ที่ครั้งนึงเคยประเมิณความรู้สึกตัวเองต่ำไป
ได้แต่เฝ้าบอกกับตัวเองว่า คงทำไม่ได้
ทั้งๆ ที่ยังไม่เคยลองได้ลงมือทำ
แล้วจู่ๆ เมื่อวันเวลาผ่านไป ก็เพิ่งมารู้ตัวว่าทำมันไปได้แล้ว
งงกันมั้ย!!
แต่ก็รู้สึกดีกับความรู้สึกแบบนี้นะ
ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องพยายาม เพียงแค่ปล่อยให้เวลาผ่านไป
รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย^^
.
เส้นทางเดินที่ผ่านมา โซซัดโซเซอยู่พอสมควร
ไม่รู้ควรจะดีใจ หรือ เสียใจกับมันดีเหมือนกัน
แต่ช่างมันเถอะ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ถือว่าทำได้ดีที่สุด
แค่นั้น..กับทุกๆ เรื่อง
.
บอกไม่ถูกนะว่าวันนี้รู้สึกยังไง
รู้แค่ว่าสบายใจ มีความสุขที่สามารถหายใจได้ด้วยตัวเอง
เลิกที่จะเอาหัวใจไปผูกติดไว้กับตรีนใคร
3 เดือนที่ผ่านมา อาจจะมีเรื่องราวทั้งร้ายและดีผ่านเข้ามามากมาย
ความสุข มันอยู่ได้ไม่นาน
แต่ความทุกข์ ก็ไม่ได้จมอยู่กับเราไปได้ตลอด
รู้ซึ้งสัจธรรมข้อนี้ ก็เพียงพอแล้วกับการใช้ชีวิตเดินต่อไป^^
จัดสรรให้ดี
555555555
และที่สำคัญ ก็ต้องขอบคุณใครอีกหลายคน
ที่ไม่เคยทิ้งกัน!!
